تنهاترین تنها

به يادش باده مي نوشم که با دردش هم آغوشم....به يک جرعه به صدجرعه نشد دردش فراموشم.بگواي مهربون ساقي به اون نامهربون يارم.به حق حرمت مستي بيادامشب به ديدارم.بيا اي سوته دل سافي به مستي بي ملالم کن.خدايا امشب اين مي راحلالم کن حلالم کن

 درودی به خانه می آیی و با بدرودی خانه را ترک می گویی ای سازنده! لحظه ی ِ عمر ِ من به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست: این آن لحظه ی ِ واقعی ست که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد. نوسانی در لنگر ساعت است که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد. گامی است پیش از گامی دیگر که جاده را بیدار می کند. تداومی است که زمان مرا می سازد لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند.

وقتي از کسي که دوستش داري هيچ خبري نيست خوشحال باش ! چون حتما حالش خوبه و همه چيز رو به راهه که از يادش رفتي

زندگی سه چيز بيشتر نيست: ۱) به اجبار به دنيا آمدن ۲) با غم زيستن ۳) با آرزو مردن!

سعی کن ،تنها زندگی کنی ... زیرا تنها به دنیا آمده ای و تنها از دنیا خواهی رفت بی آنکه دوست داشته باشی !بگذار خانه قلبت خالی بماند ، زیرا اگر کسی در آن جای گرفت ، به ویرانه­های قلبت رحم نمی کند .اما ... اگر کسی را دوست بداری عمیق دوستش بدار و آنقدر برایش گریه کن و آنقدر برایش سادگی کن ... تا عشق پاک و آسمانی ات را از یاد نبرد

نمي دانم چرا اين گونه است؟ وقتي نگاه عاشق كسي به توست ميبينى اما، دلت بسته به مهر ديگرىاست بي اعتنا مي گذرى و عاشقانه به كسى مي نگرى... كه دلش پيش تو نيست

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي، هرگاه زير پايت خش‌خش برگ‌ها را احساس كردي، هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره خاموش ديدي، براي يك بار در گوشه‌اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو: يادت بخير

 من غم انگيز ترين غصه ي شهرم

هستم زير باران

هستم کنج ديوار

 درون کوچه خيس و تنها و کمي يخ زده ام

و بخار نفسم دستم را اندکي گرم نگه مي دارد

 من هميشه اينجا زير باران هستم

راستي همسايه پشت آن پنجره گرم در اين تنهايي چه کسي گفت که

 باران زيباست؟  

اگه مي دونستي قطره بارون وقت دور شدن از ابر چه حسي داشت اگه مي دونستي يه بندر وقت رفتن کشتي ها چه تنها ميشه اگه مي دونستي درخت کاج وقت پر کشيدن پرنده ها چه غمگين ميشه اگه مي دونستي که رفتنت چه آتيشي بر جانم کشيد اون وقت اينقدر راحت نميگفتي: خــــــــــــــــــداحـــــــــــــــــــــافـــــــــــــــــــــــــظ

به من نخند یه روز دلت دل به کسی میبنده اون روز میبینی عاشقی گریه داره نه خنده

 افسوس... آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي ميكنيم آن زمان كه دوستمان دارند لجبازي ميكنيم و بعد ... براي آن چه از دست رفته آه ميكشيم

اين را ميدانم که هر گاه کسي بهتر از من را به دام انداختي فراموشم خواهي کرد ولي اين را بدان که هر گاه به دام کسي بدتر از من افتادي مرا به ياد خواهي آور

بازي روزگار را نمي فهمم! من تو را دوست مي دارم. تو ديگري را..... ديگري مرا..... و همه ما تنهاييم ...

باز هم دلم گرفت

اين بار دلم پر از بي كسي هاست

با اين تنهايي خود سالهاست كه ساخته ام.........نه...........سوخته ام

سال هاست كه داغ اين تنهايي بر دلم جا گذاشته

اما اين بار ديگر نمي توا نم اين داغ را فرو نشانم

نمي توانم اين بار شبم را به ياد كسي نخوابم

نمي توانم بميرم در اوج بي كسي

نه نمي توانم

خسته ام ؛خسته....

خسته از اين بي كسي ها

خسته از اين غرورم

خدايا مغرورم و سوخته ام با اين غرورم

خدايا نميدانم چه طور دلم را راضي كنم،چگو نه به او بفهمانم كه نمي تواند تنها ادامه دهد

دلم از تنهايي سخت سرد است

خدايا به كدامين گناه اين گونه مجازاتم ميكني

عشق يعني غربتي بي انتها

عشق يعني فرصت اما كوتاه

عشق يعني مرگ اما بي صدا

به او گفتم غمگين ترين ترانه را برايم بخوان.چشمهايش را بست و آرام آرام گريست

پائیز را دوست دارم چون فصل غم است. غم را دوست دارم چون بهار دل است.اشک را دوست دارم چون

گواه دل است.دل را دوست دارم چون جایگا ه تنهایم است

کاش دوستي ها مثل رابطه دست و چشم بود. وقتي دستت زخم مي شه چشمت گريه ميکنه و وقتي

چشمت گريه مي کنه دستت اشکشو پاک مي کنه

 به بازار سياه رفتم براي خريدن عشق ولي در ابتداي ورودم روي کاغذي خواندم در غرفه هوس بازان

عشق را به حراج گذاشته اند به قيمت نابودي پاک بازان

درد من حصار برکه نيست. درد من زيستن با ماهياني ست که فکر دريا به ذهنشان خطور نکرده است

خواستم زندگي کنم ، راهم را بستند ستايش کردم ، گفتند خرافات است عاشق شدم ، گفتند دروغ

است گريستم ، گفتند بهانه است خنديدم ، گفتند ديوانه است دنيا را نگه داريد ، مي خواهم پياده

شوم ! - « دکتر علي شريعتي

روي هر پله اي که ايستاده باشي ، خدا يک پله بالاتر ، نه براي اينکه يادت بندازه که اون خداست و تو

بنده اي ، براي اينکه دست تو بگيره و تورو بالاتر ببره

دلت رو به کسي بسپار که لياقت داشته باشه. نگاهت را به کسي بدوز که قلبش براي تو بتپه. چشمانت

را با نگاه کسي آشنا کن که زندگي رو درک کنه. سرت رو روي شونه هاي کسي بذار که از صداي

طپشاي قلبت تو رو بشناسه. آرامش نگاهت رو به قلبي پيوند بزن که بي ريا ترين باشه. لبخندت رو نثار

کسي کن که دل به زمين نداده باشه.

گرفتم که عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بيشتر زنده نيست ياد گرفتم که عشق يعني فاصله و فاصله

ش  

براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت اورد ديوانه هيچ نداشت و گريست (گمان کردند چون هيچ ندارد

مي گريد) اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشکست و قيمت اشک عشق

خون که قرمزه رنگ عشقه اما اشک که بيرنگه درد عشقه

 چقدر دوست داشتم يک نفر از من مي پرسيد چرا نگاه هايت انقدر غمگين است ؟ چرا لبخندهايت انقدر

بي رنگ است ؟ اما افسوس ... هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره . اري با تو

هستم .. با تويي که از کنارم گذشتي... و حتي يک بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني ا

ست!!!

دلم تنگ است دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس

 تنگ است سکوت از کوچه لبريز است

 صدايم خيس و باراني است نمي دانم چرا

 در قلب من پاييز طولاني است

در گذر زمان عشق ها ميميرند : رنگها رنگ دگر ميگيرند :

 و فقط خاطره ها خاطره ها خاطره هاست:که چه شيرين

 و چه تلخ دست ناخورده به جا ميماند

گنجشک به خدا گفت: لانه کوچکي داشتم. آرامگاه خستگيم، سر پناه بي

 کسيم بود. طوفان تو آن را از من گرفت. کجاي دنياي تو را گرفته بودم؟ خدا

 گفت: ماري در راه لانه ات بود. تو خواب بودي باد را گفتم لانه ات را واژگون

 کند. آنگاه تو از کمين مار پر گشودي! چه بسيار بلاها که از تو به واسطه ي

 محبتم دور کردم. و تو ندانسته به دشمنيم برخاستي

براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت اورد ديوانه هيچ نداشت و گريست (گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد) اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشکست و قيمت اشک عشق